Sot është dita më e rëndësishme: Dzhenana Dervishbegoviq për luftën kundër kancerit të gjirit

Ju sjellim historinë e Dzhenana Dervishbegoviq, një gruaje të guximshme e cila u ballafaqua me diagnozën e kancerit të gjirit. Dzhenana ndan përvojën e saj me qëllim që të ndihmojë dhe frymëzojë të tjerët që gjenden në situata të ngjashme, të vështira jetësore. Kjo nuk është vetëm një histori për sëmundjen, por edhe për frymën e jashtëzakonshme e cila refuzon të thyhet edhe në momentet më të vështira. Kjo histori na kujton rëndësinë e çdo dite të re dhe forcën që kemi brenda vetes.

Quhem Dzhenana Dervishbegoviq, jam 47 vjeç, jam bashkëshorte dhe nënë e një vajze.

Askush, kurrë nuk është gati për ndonjë sëmundje, e aq më pak për një luftë të mundimshme. Askush nuk është gjithmonë i fortë psikologjikisht, as i ndërtuar vetëm si personalitet pozitiv, kjo nuk mund të mësohet dhe nuk është çështje zgjedhjeje. Është domosdoshmëri, sikurse nevoja për të marrë frymë, kështu dhe me kancerin jeton dhe përpiqesh ta mundësh.

Atë janar të vitit 2022 asgjë nuk lidhej me faktin se jeta ime do të ndryshonte krejtësisht në një moment. Nuk kisha prekur gungë, nuk kishte skuqje as sekretim nga gjiri, vetëm një ënjtje e dhembshme në skapula e cila brenda një muaji u përhap në sternum dhe zonën nën sqetull. Shkoj tek doktori i cili pas kontrollit më dërgon në CT të shtyllës kurrizore dhe propozon që me rezultatet e marra të shkoj në terapi fizike. Në atë moment, e ulur në karrige, gati për të dalë nga ordinanca, thashë fjalët "mirë është, mos qoftë gjiri" dhe atëherë fillon gjithçka…

Doktoresha më kthen mbrapa që, siç thotë, "vetëm ta ulë sondën" për çdo rast dhe atëherë pa se kisha ndryshime në gjirin e majtë. Pason ku-shtëpia më e keqe: mamografia, biopsia dhe diagnoza – Kancer invaziv i gjirit, tip duktal, gjithçka brenda 15 ditëve. Shok, mosbesim, mohim… dhe sot ende dëgjoj veten duke thënë në konzilium, pasi më ishte paraqitur rrjedha e trajtimit, fjalët: "Patologu ka gabuar, unë jam e shëndetshme, m'i kanë ndërruar rezultatet."

Të njëjtën ditë filloi kemoterapia me kohëzgjatje prej 16 ciklesh, pas kësaj pasoi operacioni, rrezatimi dhe terapia me barnën e mençur. Dhe vetëm atë ditë kur mësova për diagnozën e vërtetë pata mori ndjenjash konfuze, të përziera, vetëm atë ditë u ndjeva kështu dhe kurrë më. Kurrë më nuk i lejova sëmundjes sime të dominojë jetën time, të më rrëzojë çdo simptomë e vështirë që vinte, dhe të panumërta të reja e të ndryshme kishte. Gjithçka e pranova si diçka afatshkurtër dhe kalimtare, sepse unë kam plane për të ardhmen, kam njerëz me të cilët dua të jetoj, dua të gëzohem për çdo ditë të re. Kanceri pikërisht kështu të mëson, se asgjë në jetë nuk është aq e rëndësishme sa sot, dje ka kaluar tashmë, ndërsa nesër nuk e dimë se çfarë na sjell.