Të nxjerrësh më të mirën nga çdo ditë: Historia e Dženisës
2. qershor 2023.
Quhem Dženisa Mešinović dhe jam 38 vjeçe. Jam anëtare e Shoqatës së grave të prekura nga tumori i gjirit dhe sëmundje të tjera malinje “Nismo same” Gračanica. Nga profesioni jam infermiere.
Si filloi gjithçka
Diagnozën time e mësova më 28.02.2022, kur bëra mamografi dhe UZ të gjirit. U drejtova te doktori sepse vërejta ndryshime në gjirin e djathtë. Nuk ishte një nyjë, por i gjithë gjiri ishte i zmadhuar dhe me lëkurë të ndryshuar. Në fillim mendova se ishin ndryshime hormonale, por kur pashë se nuk tërhiqej, iu drejtova doktorit. Nuk më shkoi as në mendje se mund të ishte kancer i gjirit sepse ja, jam e re, dhe askush në familje nuk kishte pasur kancer.
Vetë njohja e diagnozës i bie rëndë secilit, kështu edhe mua. Në fillim mendova se kjo ishte fundi. Pyet veten sa jetë më ka mbetur dhe a do t'i shoh fëmijët e mi duke u rritur!? Por pas disa ditësh pikëllimi dhe të qari kupton se nuk është fundi tani e menjëherë, por kur të vijë çasti im i caktuar dhe se nuk dua ta kaloj pjesën e mbetur të jetës në pikëllim, por ta jetoj të lumtur dhe sa më mirë të mundem. E pranova këtë si edhe një sprovë tjetër në jetë, diagnoza nuk është më e fortë se unë, do të luftoj dhe do ta fitoj jetën time. Gjatë gjithë këtij trajtimi nuk pata ndjenjën se isha e sëmurë, përveç kur më ranë neutrofilet aq shumë sa nuk mund të ecja as të haja, vetëm në ato momente ndihesha e sëmurë. Pikëpamja për diagnozën ndryshoi edhe më shumë kur gjatë kemoterapive u njoha me gra të gjitha me të njëjtën diagnozë, por krejtësisht të ndryshme, disa me metastaza kanë jetuar me sukses dhe shumë bukur për vite dhe ende jetojnë, e disa fatkeqësisht nuk janë më. Të gjitha këto i kemi duruar stoikisht dhe të buzëqeshura, jemi tallur dhe kemi qenë mbështetje njëra-tjetrës. Atëherë e kupton që fundi nuk është aq afër…
Trajtimi
Procesi im i trajtimit shkoi kështu që pas marrjes së diagnozës zyrtare pas biopsisë, konsiliumi vendosi që fillimisht të marr kemoterapi 4 AC dhe 12 Taxol.
Pas kësaj erdhi operacioni, mastektomi radikale me heqjen e 17 nyjeve limfatike, e pas kësaj radioterapia. Pas operacionit, duke pasur parasysh që kanceri ishte i varur nga hormonet dhe Her 2 negativ, mora edhe hormonoterapi me një ilaç që është në fazën klinike të testimit, kështu që shpresoj në suksesin e ilaçit.
Gjatë trajtimit kishte sfida të ndryshme, nga fakti se nga kemoterapia bie gjaku, e deri te përpjekjet për ta mbajtur pak a shumë në mënyrë që të mund të merrja dozën tjetër, të mos e humbas terapinë, ta përfundoj sa më shpejt. Sfidë në vetvete është edhe çdo ardhje në klinikë ku më shumë se 20 vetë presin terapi dhe ekzaminim, e shtesë edhe shoqëruesit që presin bashkë me ne. Nuk na bie rëndë që jemi edhe në bodrum sa fakti që kushtet mund të ishin më të mira me më shumë hapësirë dhe vend, e jo që 4-5 orë të marrim terapi në karrige druri sepse në shtretër nuk ka vend për të gjithë dhe jemi mirënjohës edhe për ato karrige vetëm sa të mos duhet të presim të lirohet vendi. Nderim doktorëve dhe infermiereve që punojnë në kushte shumë të vështira ku një doktor na ekzaminon rreth 70 veta dhe përveç kësaj i kushton mjaft kohë dhe përgjigje adekuate secilit. Çdo pritje e rezultatit të CT-së dhe shpresa për rezultatin më të mirë, si dhe shpresa dhe lutjet vetëm që të mos prishet aparati i rrezatimit që edhe ky të përfundojë. Të gjitha këto janë sfida dhe pengesa disa nga të cilat i zgjidhim lehtë, e disa pak më vështirë.
Është shumë vështirë t'u shpjegosh familjes dhe miqve gjendjen në të cilën gjendemi sepse ndonjëherë as vetë nuk jemi të vetëdijshëm për gjithçka. Më e vështira për mua ishte t'ua njoftoja diagnozën prindërve dhe fëmijëve sepse e di që me këtë u shkaktoj dhimbje. Në fillim e pranuan me vështirësi sëmundjen dhe shpesh mund të shihja lot në sytë e tyre, përqafime që zgjatnin më shumë dhe dhimbje në fytyrat e tyre, por me kalimin e kohës kuptuan se thjesht duhej të ishte kështu. Gjatë gjithë kësaj periudhe kam mbështetjen e plotë të burrit tim, i cili gjithmonë është pranë meje dhe më jep forcë, si dhe fëmijët, prindërit, vëllai dhe familja e tij, si dhe pjesa tjetër e të afërmve dhe miqve që janë gjithmonë aty kur më duhen.
Të gjitha grave të tjera që po kalojnë përvoja të ngjashme do t'u këshilloja të mos e humbin kurrë shpresën, të besojnë në veten e tyre, të besojnë se çdo fillim ka edhe fundin e vet, kështu që edhe kjo do të kalojë. Një ditë do të mbetet vetëm kujtimi për ditët e këqija.
Duhen renditur në kokë prioritetet dhe qëllimet dhe të shkohet drejt realizimit të tyre, e edhe nëse ndodh dështim nuk duhet dëshpëruar por të pranohet dhe të vazhdohet më tej njësoj ose më fortë.
Kur shikoj prapa mund të them se ka pasur edhe përvoja të bukura pozitive. Të qeshura, shaka, këshilla dhe ngritje të moralit njëri-tjetrit ndërsa presim që të na pikojë edhe pika e fundit e ilaçit. Miqësi të paçmuara dhe disa që do të zgjasin gjatë gjithë jetës. Njerëz që gjithmonë janë aty, të ofrojnë dorën e mbështetjes, këshillën dhe thjesht të kalojmë nëpër të njëjtat beteja. Ndonjëherë mendoj se e gjithë kjo ka ndodhur që të njihja disa njerëz që plotësuan jetën time. Por në të gjithë këtë kupton edhe kush të është mik dhe kush jo.
Këshillë
Të gjitha grave, qofshin të reja apo pak më të moshuara, do t'u këshilloja të bëjnë ekzaminime, të bëjnë vetë-ekzaminim, që për çdo ndryshim në trupin e tyre menjëherë të kërkojnë mendimin dhe ekzaminimin e doktorit, pavarësisht sa vjeçe jeni. Dëgjoni trupin tuaj dhe bëni ekzaminime sepse gjithçka që zbulohet në kohë është e shërueshme dhe jep prognozë më të mirë.
Do të doja që t'i kushtohej pak më shumë vëmendje parandalimit, që çdo grua, pavarësisht moshës, të mund të bëjë një ekzaminim parandalues pa pritje të gjatë. Gjithashtu do të ishte mirë të ngrihej vetëdija e grave për të bërë vetë-ekzaminim dhe rëndësinë e tij, që të mos priten dhe fshihen simptomat dhe që të mos jetë tabu të shkohet te doktori për ekzaminim. Do të ishte mirë që fëmijët në shkollat e mesme që nga fillimi të njiheshin me rëndësinë e ekzaminimeve parandaluese dhe të fillonin vetë-ekzaminimet sa më herët.
