Nëpër betejë drejt fitores: Historia e Samra Hajlovacit

Sot në blogun tonë kemi nderin të ndajmë historinë frymëzuese të Samra Hajlovacit, e cila jo vetëm që është anëtare e shoqatës “Nismo same” Visoko, por ka qenë edhe pjesë kyçe e ekipit që e themeloi shoqatën. Përmes përvojës së saj në luftën me kancerin e gjirit, Samra na kujton rëndësinë e zbulimit të hershëm të sëmundjes, kontrolleve të rregullta dhe guximit që nevojitet kur përballemi me sfida të tilla. Kjo histori prekëse pasqyron vullnetin e palëkundur të Samrës, por gjithashtu tregon rëndësinë e mbështetjes dhe solidaritetit që shoqata u ofron anëtareve të saj.

Emri im është Samra Hajlovac, kam 34 vjeç. Jam e martuar dhe nënë e një djali të mrekullueshëm që quhet Advan.

Në çfarë mënyre ta filloj historinë time as vetë nuk e di, e cila nuk është as e gjatë as e shkurtër. Kjo betejë nuk mund të tregohet.

Në fund të muajit shtator të vitit 2020 fillon historia ime e vërtetë. Pse them e vërtetë? Për arsye se disa dy deri tre vjet kisha probleme shëndetësore me të cilat luftoja pa e ditur se kanceri ishte i pranishëm në organizmin tim. Gjendja shumë e keqe e gjakut më shoqëroi atë periudhë. Hekuri ishte një, mezi arrinte të ngrihej në pesë. Kam bërë kontrolle të ndryshme, por doktorët dyshonin vetëm te gjëndra tiroide, e cila gjithmonë ishte në rregull. Megjithatë, vendos vetë ta kontrolloj veten, të paktën atë pjesë që mundem, dhe të dëgjoj çdo pjesë të trupit tim.

Në atë vit 2020, me vetëkontroll, ndjeva një nyjë në gjirin e djathtë, kavaja sqetull ishte në rregull. Kështu e hutuar, mendoj ku të shkoj për kontroll. Vendimi ishte të jetë mjeku familjar. I kërkoj një kontroll pak më të detajuar në lidhje me gjirin, ku menjëherë më dërgojnë në ultratinguj. Në kontroll konstatohet se nyja është vetëm inflamatore dhe se duhet të shkoj të trajtohem me mjekësi alternative, çfarë edhe bëj, kontrolli pas disa muajsh. Por shpejt pas kësaj, ndërsa bëja dush, ndjej një nyjë sa madhësia e një mandarine në kavajën sqetull, ku sëmundja qartazi kishte avancuar. Shkoj në kontroll urgjent ku doktoresha më dërgon për mendim shtesë. Menjëherë më bëhet biopsi Core e cila tregoi se kam Karcinomë duktale invazive, gradus III.

Jam ftuar të marr pjesë në konsilium dhe të dëgjoj çfarë më ka gjetur, sepse vetëm di se kam kancer, gjithçka tjetër fillon të më hutojë. Nuk i kuptoj pse flasin se gradi është i lartë, se rritet shpejt, kur në fakt kanceri im ishte tashmë në fazë të avancuar. Gjithçka që dëgjova ishte onkologu që tha të paraqitem menjëherë të hënën në Onkologji me rezultatet sepse duhej të fillonim me NAT-in. Them: “Në rregull”, sepse nuk kisha ide çfarë më priste në të vërtetë, mendoja ku të pi kafe.

Vjen periudha kur mësohet për sëmundjen time dhe nuk lejoj që kjo të më rrëzojë përballë komenteve të ndryshme. Fillon të më nervozojë pjesa kur më mbushin me mesazhe: “Mendo vetëm pozitivisht”. Nuk më pëlqen as sot ta dëgjoj këtë… sepse në këtë betejë vështirë mund të jesh pozitiv. Sinqerisht lufton si luan, truri mendon me shpejtësi, frika është e pranishme dhe përpiqesh të mbetesh normal.

Kalova 16 cikle kemoterapie, operacion dhe 28 cikle rrezatimi. Me fillimin e rrezatimit filloj me terapi hormonale. I duroja shumë keq terapitë. Humbja e papritur e peshës, humbja e flokëve, qerpikëve dhe vetullave më ra shumë rëndë… do të më kuptojnë gratë që e kanë kaluar këtë.

Falë onkologut tim, nuk pata nevojë për psikolog sepse ai në mënyrë të pavetëdijshme më “ngrinte” dhe ishte era në shpinë me bisedat e tij. Mbështetja në këtë betejë është e domosdoshme sepse pa të nuk ka sukses. Mbështetje të madhe pata nga burri im, pa të cilin beteja ime nuk do të kishte kuptim. Advani im, i cili më ngrinte kur isha më keq. Atëherë zbuluam se shëtitja në pyllin e pishave është diçka më pozitivja në këtë betejë, kthehesha në shtëpi e buzëqeshur.

Me këtë histori time dua të them se kanceri është i shërueshëm nëse zbulohet me kohë. Mos i heshtni sinjalet që ju dërgon trupi. Nuk është turp të flasësh për problemet shëndetësore, as, nëse ka nevojë, të kërkosh ndihmë profesionale.

Kjo sëmundje vjen për shkak të stresit, tensionit.