Të mos dorëzohesh: Udhëtimi i Aidas nëpër betejën me karcinomin

Ju sjellim edhe një histori prekëse në kuadër të projektit ‘Të bashkuar kundër karcinomit të gjirit’.

Çdo jetë është një histori e shkruar me bojë të padukshme fati, e ndërthurur me ndjenja, sfida dhe fitore. Ndërsa lexoni këtë histori, dijeni se nuk është vetëm një shënim i zakonshëm, por dëshmi guximi, vendosmërie dhe vullneti të palëkundur i një gruaje që përballet me momentet më të vështira të jetës, e prapëseprapë, gjeti forcën për t'u ngritur dhe për të luftuar.

Kjo është historia e Aida Babić, një gruaje që na sjell një mesazh të rëndësishëm shprese, dashurie dhe beteje kundër karcinomit të gjirit. Mos lejoni që frika t'ju dekurajojë. Le t'ju frymëzojë historia e saj dhe t'ju kujtojë forcën që të gjithë e mbajmë brenda vetes.

“Quhem Aida Babić dhe jam 38 vjeçe.

Kurrë nuk jam marrë me temën e kancerit të gjirit, sepse asnjë nga të afërmit e mi s'e kishte pasur një diagnozë të tillë, dhe mendoja se ishte sëmundje që e marrin vetëm gratë e moshuara.

Deri një mëngjes, kur krejt rastësisht ndjeva një gungë në gji. Menjëherë caktova një ekzaminim dhe u konfirmua dyshimi im më i keq: kanceri i gjirit. Fillojnë terapitë, operacioni, rrezatimet… në atë vorbullim, në atë det ekzaminimesh dhe terapish, kisha vetëm një qëllim para syve: të shëroj. E në kokë më jehonte vetëm këshilla e një mjeku të vjetër: “Mos e humb shpirtin”. E armatosur me një vullnet të madh për jetën dhe me mbështetjen e të dashurve të mi, u vura në betejë. Ajo betejë vazhdon ende, por unë po fitoj, dhe besoj se qëndrimi im pozitiv që nga fillimi ka rol të madh në këtë.

Kanceri është një sëmundje e egër që jua përmbys jetën, por thelbi është të ngrihesh në këmbë dhe t'i tregosh dhëmbët atij të keqi. Është e vështirë dhe ka rënie, prandaj është e rëndësishme të keni motivim, diçka për të cilën do të luftoni kur ju vjen më rëndë. Motivimi im është djali im, kur mendoj se s'mund më, shikoj në sytë e tij dhe kujtohem se ka nevojë për mua, se duhet të vazhdoj për të.

Unë vendosa ta dal me historinë time në publik nëpërmjet rrjeteve sociale, për të ngritur vetëdijen për këtë sëmundje. Dua t'ua tërheq vëmendjen grave të mos bëjnë gabimin që bëra unë, të bëjnë rregullisht vetëekzaminime, të shkojnë në kontrolle. Dua të hedh poshtë paragjykimet se kanceri është dënim me vdekje. Nuk është! Kanceri shërohet, por është shumë e rëndësishme që të zbulohet në kohë, dhe unë, në dashtë Zoti, do të jem shembull i gjallë për këtë.”