Kurrë mos hiq dorë: Historia e Seida Hadžibegoviq

Sot është radha e një historie rëndësia dhe fuqia frymëzuese e së cilës e bëjnë të pashmangshme. Seida Hadžibegoviq, nënë e dy fëmijëve dhe luftëtare në disa beteja me kancerin, ndau me ne përvojën, frikën, por edhe shpresën e saj e cila kurrë nuk u shua.

Historia e saj nuk është vetëm kronikë personale e luftës kundër kancerit; është edhe një manifest mbi fuqinë e vullnetit, mbi rëndësinë e informimit, dhe mbi fuqinë e pashtershme të qëndrimit pozitiv. Në rreshtat në vijim do të lexoni për momente të vështira, por edhe për suksese që vijnë kur duket se gjithçka është humbur. Nëse ndonjëherë keni ndjerë se toka ju është hequr nën këmbë, historia e Seidës do t'ju tregojë se edhe atëherë mund të gjeni tokë të fortë ku të qëndroni përsëri.

Ballafaqimi me faktin se ke një sëmundje 'vdekjeprurëse' të hedh në gjunjë. Emri im është Seida Hadžibegoviq, jam 44 vjeç. E martuar, nënë e dy fëmijëve, dy djem.

Lufta ime fillon në vitin 2018, kur vërejta se në gjirin tim të majtë diçka nuk ishte në rregull. Nuk ishte gungë, ishte "vetëm diçka e fortë" në gji, dhe nuk dukej aq e vogël. Ndaj kësaj reagova menjëherë dhe shkova për ekzaminime. 03.07 është dita që gjithmonë do ta mbaj mend, përvjetori im i martesës dhe operacioni i gjirit. Kur u zgjova, krahu im ishte i lidhur. Frikë. Mendoja për këtë: "Zot, a e kam gjirin apo ma kanë prerë?" dhe operacioni ishte konservativ.

Nuk isha aspak e vetëdijshme për situatën dhe diagnozën. Pas operacionit fola me mjekun dhe dëgjova vetëm "kancer" dhe "gjëndrat limfatike nuk janë të infektuara". Kjo është thjesht si t'ju heqë dikush tokën nën këmbë. Ju atëherë dëgjoni vetëm fjalën "kancer", asgjë tjetër nuk ju vjen. Vetëm në kokën tuaj mendoni "shiko, jam e sëmurë", "vuaj nga kanceri", "do të vdes", sepse "kanceri është njësoj si vdekja".

Trajtimi

Pas rikuperimit nga operacioni pasuan kemoterapitë dhe rrezatimi. Kemoterapia ime e parë ishte e tmerrshme. Më e rëndësishmja është ku dhe te kush informoheni. Informacionet e paverifikuara dhe "thuhet-thuhet" mund të krijojnë konfuzion në kokë dhe të rrisin frikën, siç ndodhi me mua.

Pas kemoterapisë së parë nuk ndjeva asgjë, ditën e parë shtriva pak dhe pa efekte anësore aq të forta. Në atë moment i thashë vetes se ndoshta do ta kaloj. I mora edhe tri kemoterapitë e tjera, kryesisht gjithçka kaloi mjaft mirë.

Filloi rrezatimi 25 + 4 ekstra. Pas rrezatimit mora disa djegie të vogla dhe edhe ajo kaloi. Erdhi radha e kontrollit tek onkologu, i cili më përshkroi terapi hormonale të cilën e mora deri në muajin 11 të vitit 2021. Uhh… ai vit 2021 ishte i vështirë, shumë i vështirë.

Më 04.01.2021 mësojmë diagnozën e babait tim, kancer i pankreasit. Kalojmë periudhë shumë të vështirë me kemo, dhe gjithçka që pason. Vdes më 12.07.2021, i mëshiroftë Zoti shpirtin. Trishtim. Jeta vazhdon.

Beteja të reja

Në nëntor 2021 shkoj në kontroll dhe rastësisht i ankohem doktoreshës sime për dhimbje në gju. Menjëherë më dërgon në scintografi. Pas njëfarë kohe më vjen rezultati me diagnozën metastaza në kocka. Isha e thyer. Përsëri luftë. Nuk dija çfarë më priste, megjithatë onkologu im më vendos në listë për barnën e mençur. E njëjta më miratohet pas tre muajve.

Pas diagnozës mora dhimbje të tmerrshme dhe isha në tramal. Kur fillova ta marr barnën e mençur, dhimbjet u zhdukën.

Pas metastazave në kocka, në shkurt 2022 insistoj për rezonancë magnetike të trurit sepse më kishte marrë frika e tmerrshme e metastazave në tru. Vjen rezultati normal, s'ka metastaza, por ka aneurizëm. Shpejt zbuloj se është në vend shumë të pavolitshëm dhe se ishte gati të plasë. Caktoj operacionin dhe më 01.09.2022 kryhet ndërhyrja. Operacioni zgjati 5 orë, dhe 36 orë isha në komë të induktuar. Rikuperimi ishte i vështirë, por fryma ime pozitive më jepte forcë.

Në atë periudhë rezultatet e gjakut dhe imuniteti im ishin shumë të këqija. Mora tri transfuzione gjaku pasi nuk mund ta përmirësoja pamjen e gjakut në mënyrë natyrale. Luftë, skanime të vazhdueshme, kontrolle nga onkologu tek neurokirurgu, neurologu, kirurgu, radiologu e kështu pafundësisht. Në shkurt 2023 bëra kontroll të onkologut, ekzaminime, rezultate. Aty përjetoj shok – metastaza në mëlçi. Rezonanca konfirmon të njëjtën. Shkurt-2 metastaza, mars-3 metastaza, maj-11 metastaza. Nuk doja më të dija as sa ishin, as sa të mëdha ishin. I thashë vetes se siç erdhën, ashtu do të ikin dhe vazhdova të jetoj normalisht. Onkologu më heq nga barna e mençur sepse kanceri im mutoi nga HER2 negativ në trefish-negativ. Më fillojnë kemoterapi orale.

Pas njohjes se kam metastazë, shkoj edhe te një barnatar tradicional i cili menjëherë më fillon terapi bimore dhe më këshillon ta pi së bashku me kemoterapinë. Ndryshon ushqyerjen time nga rrënjët. Më së shumti preferoja lëngun e shtrydhur ftohtë të selinos të cilin e pija natë boshë, gjysmë ore para ngrënies. Lëng panxhari, karrote, mollë dhe limoni. Në ushqyerje kam përjashtuar vazhdimisht sheqerin, kripën, miellin e bardhë, pulën, orizin, mishin e kuq. Pi 2.5 litra ujë në ditë. Diçka tjetër, kurrë nuk kam ndaluar duhanin apo kafenë sepse është qejfi im, edhe pse e di se është e dëmshme. Kam pushuar të bëj skanime dhe kam shmangur radiologun.

Në një takim të rastësishëm, doktoresha ime më propozon të bëjë ekzaminim me ultratinguj të mëlçisë. Me vështirësi pranova, por në fund u dorëzova.

Gjatë ekzaminimit përjetova befasi, doktoresha më thotë se nuk ka asnjë metastazë në mëlçi dhe se mëlçia është e pastër. Pas gjithë kësaj isha shumë e lumtur, lumturisë nuk i vinte fundi. Përkundër gjithë ngjarjeve dhe diagnozave vdekjeprurëse, duhet të them se në pjesën më të madhe kam qenë shumë pozitive. Asnjë ditë nuk kam ndenjur në shtrat. Kam qenë aktive shoqërisht dhe rregullisht kam kryer detyrat e mia të punës.

Në asnjë moment nuk kam menduar se do të vdes vërtet nga kjo sëmundje.

Dua t'u dërgoj mesazh të gjitha grave që luftojnë, se kanceri metastatik i gjirit është diçka që mund të kapërcehet dhe se me të mund të jetohet cilësisht. Shumë e rëndësishme në këtë betejë është të kesh një qëllim, dhe qëllimi im është të jetoj dhe të jem nënë e fëmijëve të mi.

Gjithashtu duhet të kujdesesh për veten dhe nevojat e tua dhe t'i komunikosh qartë me ata që të janë të afërt. Kërko qetësinë tënde, dhe përdor edhe ndihmën që të ofrohet. Mos ik nga ndihma që t'u vihet në dispozicion. Bëhu vetja jote më e rëndësishme, dhe mbaj rreth vetes ata që kalojnë me ty nëpër këtë betejë. Kanceri është sfidë e madhe për ju, por edhe për njerëzit rreth jush. Ata që ju duan dhe çmojnë, mbajini pranë dhe luftoni së bashku.

Kanceri NUK është njësoj si vdekja, siç mendova në vitin 2018.