Nga diagnoza e karcinomit të gjirit deri te shërimi: Historia e Alma Murtić

Sot ndajmë me ju një histori që simbolizon forcën, guximin dhe betejën, historinë e Alma Murtić, një nga themelueset e Shoqatës “Nismo same” Visoko. Kjo grua frymëzuese kaloi një betejë të vështirë me karcinomin e gjirit, por përkundër të gjitha pengesave, doli më e fortë dhe më e mençur. Kjo nuk është vetëm një histori diagnoze dhe terapie; kjo është një histori dashurie, familjeje dhe mbështetjeje.

Pse e ndajmë këtë histori? Sepse e dimë se ka dikë që ndihet i humbur dhe i frikësuar. Kjo histori është një kujtesë se nuk jemi vetëm, edhe kur ndihemi më të cenueshëm. Prandaj ju ftojmë të lexoni historinë e Almës dhe të bashkoheni me ne në ngritjen e vetëdijes për rëndësinë e zbulimit të hershëm të kancerit të gjirit dhe fuqinë e mbështetjes që ofrojnë të afërmit.

Si filloi gjithçka

Emri im është Alma Murtić, jam 42 vjeç. Jam e martuar dhe nënë e dy fëmijëve.

Historia ime është pak më e gjatë sepse në fakt fillon që në vitin 1996. Atëherë, krejt rastësisht, ndjeva për herë të parë një gungë në gjirin e djathtë. Shpejt u operova dhe pas rezultatit patohistologjik, të afërmit e mi u qetësuan. Ishte fjala për fibroadenomë, pra tumor beninj. Ndërsa unë, si vajzë gjashtëmbëdhjetëvjeçare, as nuk isha e vetëdijshme se mund të ishte diçka shumë më e keqe. Megjithatë, pas 2-3 vitesh, fibroma u kthye, e më pas pas disa vitesh edhe një tjetër, më e vogël. Unë e kontrollova rregullisht dhe shkoja në ultrazë. Mjekët thanë se nuk kishte nevojë për operacion, vetëm ta mbaja nën kontroll. Dhe unë isha e qetë deri në verën e vitit 2016.

Atëherë vura re një lëngëzim gri-bardhë nga thithka, por fillimisht nuk i dhashë ndonjë rëndësi. Formohej një kore e vogël, e cila binte gjatë larjes, por shpejt formohej një e re. Meqë kjo përsëritej, gjinekologia më rekomandoi të bëj një bris (frotis), i cili tregoi disa ndryshime në qeliza.

U referova te Brest Unit në KBZ. Mjeku i atëhershëm tha – nëse është diçka, je në kohë, por për tani do të vetëm ta ndjekim. Mendova – ok, ai e di çfarë thotë, është mjek, ekspert. Meqë gjendja nuk ndryshonte, vendosa të shkoj te dr. Edina Balta, në KCUS, për të dëgjuar edhe një mendim tjetër. Ajo insistoi që të bëhet menjëherë biopsia, që duhej të dihej saktësisht se për çfarë bëhej fjalë.

Shkova te mjeku im me këtë kërkesë për biopsi, të cilën e miratoi dhe e kreu në fillim të prillit 2017. Pas një muaji pritjeje të mundimshme, vjen një rezultat i paqartë patohistologjik, ku thuhet se indi i hequr duhet të dërgohet për analizë të mëtejshme. Unë mendova se e kisha kaluar, se ishte thjesht diçka rutinë. Mjeku nuk më paralajmëroi se analiza tjetër prapëseprapë mund të tregonte se bëhej fjalë për kancer. Prandaj as nuk u nxitova ta dërgoja rezultatin në Sarajevë. Dhe kështu e kalova gjithë verën në atë pakujdesi. Vetëm në fund të gushtit mora vesh se rezultati kishte arritur që në korrik (gjë që ishte shumë shpejt, kur marr parasysh se rezultatin e parë e pritëm një muaj), por për shkak të politikës absurde që pacienti vetë duhet të telefonojë për rezultatet, askush nuk më njoftoi. E çdo ditë numërohet te një sëmundje e tillë.

Diagnoza dhe trajtimi

Më 28 gusht, disa ditë para Bajramit, thjesht si nga një detyrim për të marrë rezultatin, shkova në KB Zenica. Pa asnjë frikë hyra te mjeku (tjetri), i cili, duke parë rezultatet e mia, më njoftoi se kisha kancer. E shikoja në shok dhe mosbesim, duke menduar se kishte ngatërruar diçka, derisa nuk pashë emrin tim në rezultat. Po, aty ishte shkruar: Karcinom lobular i gjirit, gradi II.

Në atë moment bota u përmbys. Por arrita të mblidhesha dhe të them – Mirë, doktor, çfarë tani, çfarë më tej?

Dhe këtu fillon makthi. Mjeku mendoi se duhej të operohesha urgjentisht, sepse kishte kaluar shumë kohë midis biopsisë dhe marrjes së rezultatit, dhe ndërkohë karcinomi mund të ishte përhapur – meqë ishte hallakatur me të – tha mjeku.

Propozoi mastektomi dhe heqjen e nyjeve limfatike nga zgavra e sqetullit. Pas kësaj, kimioterapi dhe rrezatim.

I thashë vetes – mirë, hyj në betejë, s'ka vend për ankesa dhe vetëkeqardhje. Megjithatë, ishte shumë e vështirë t'ua thoja këtë lajm prindërve, fëmijëve dhe miqve. Por edhe këtë arrita t'ua tregoj me një dozë të madhe qetësie dhe pakujdesie. Kurse brenda? Brenda, kolaps sistemi. S'mund të mos pyesësh veten pse unë? Pse tani? Ku kam gabuar që kam marrë kancer? Çfarë do të bëhet me fëmijët? A do të arrij t'i shoh të rriten, të mbarojnë shkollën, të krijojnë familjet e tyre? Isha vetëm 37 vjeç. Sapo kishim arritur diçka, jetonim bukur.

Megjithatë, ngushëllimin e vetëm e gjeta në faktin se ishte urdhër i Zotit, se s'kishte se si të mos më ndodhte. Vetëm Ai e di pse duhet ta kaloj këtë përvojë/sprovë, pse është e mirë për mua.

Mbështetja më e madhe

Pas operacionit ndoqën 6 cikle kimioterapie. Atë gjendje s'mund t'jua përshkruaj në mënyrë adekuate. Kush nuk e ka kaluar nuk mund as ta imagjinojë çfarë mundimi është ai për trupin, e në përputhje me këtë edhe për psikikën. Për të mos hyrë në detaje, por kishte momente kur njeriu mendon – mjaft më, s'mund më, le të mbarojë njëherë e mirë. Eh, në momente të tilla është e rëndësishme kë keni pranë vetes, çfarë mbështetjeje nga të afërmit dhe miqtë. Duhet dikush që t'ju inkurajojë, t'ju nxisë, t'ju ngrejë fizikisht dhe psikologjikisht. Unë kisha fatin të kem pranë burrin, i cili as për një moment nuk dyshoi në rezultat pozitiv. E kaloi gjithçka me mua, nëse unë s'mund të flija, edhe ai mbetej zgjuar pranë meje, nëse s'mund të haja, kërkonte se çfarë më përshtatej. Asnjëherë nuk tregoi se e shqetësonte fakti që s'kisha flokë apo që në vend të gjirit kisha një shenjë të madhe.

Një person tjetër që veçanërisht duhet ta veçoj dhe ta falënderoj është nëna ime. Nuk u ul me mua të qajë për gjendjen time, por më ngriti dhe madje më qortoi kur po zbutesha. Nëna, të mërkurave (atëherë merrja terapitë), pas punës hipte në autobus në Sanski Most dhe vinte të qëndronte me mua deri të dielën. Merrte përsipër shtëpinë dhe ishte dikush që s'mund t'i kundërviheshja, kur diçka s'doja ta haja, ta pija apo të ngrihesha. Faleminderit, nënë, për sakrificën që kurrë s'do të mund ta shpërblej. Këtu dua të falënderoj edhe prindërit e burrit tim dhe motrën time Harisën për mbështetjen dhe ndihmën e tyre bujare e altruiste. Gjithashtu, faleminderit miqve që më sillnin ushqim, më bënin të qesh, më dëgjonin, e thyenin monotoninë e ditëve të sëmundjes, më çonin në rrezatim, injeksione dhe kontrolle.

Ishin 6 muaj të vështirë, por do të ishin edhe më të vështirë nëse s'do të kisha pasur njerëz të tillë rreth meje.

Kur isha në konsultën e parë onkologjike, mjekja më tha se askush nuk i kishte hyrë kaq pozitiv dhe i guximshëm, por shprehu edhe frikën se në fund do të thyhesha, gjë që edhe ndodhi. Pas gjithçkaje, ndoshta frika, spazma, trauma e pësuar dhe kombinimi i terapisë hormonale çuan në atë që të kërkoja edhe ndihmën profesionale të një neuropsikiatri. Kjo doli të ishte shumë e dobishme dhe pozitive për mua.

Shërimi

Kanë kaluar 5 vjet. Ende jam në terapi hormonale dhe, përveç disa problemeve më të vogla, jam mjaft mirë dhe ndihem mirë, faleminderit Zotit. E vlerësoj jetën më shumë, çdo gjë të vogël, nga rrezja e diellit deri te cicërima e zogjve. Çdo moment me njerëzit e dashur dhe të dashur.

Ajo që dua t'i përcjell të gjithëve është kjo:

Sëmundja nuk zgjedh moshën, filloni të bëni kontrolle që si vajza. Diagnoza e hershme është ilaçi më i mirë. Nuk është turp të kesh kancer, nuk është ngjitës dhe nuk është “ajo më e keqja”, siç e do të thotë populli ynë. Është sikur menjëherë ta shlyesh atë person nga të gjallët. Kërkoni edhe një mendim tjetër dhe insistoni për kontrolle. Vetëm ju vetë mund të luftoni më mirë për veten. Të tjerët nuk do ta bëjnë.